19. திருக்குர்ஆன் வசனமும் அது தொடர்பான ஹதீஸ்:

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِ يمِ

وَلَا تَقْفُ مَا لَیْسَ لَكَ بِهٖ عِلْمٌ ؕ اِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ اُولٰٓىِٕكَ كَانَ عَنْهُ مَسْـُٔوْلًا 

எதைப்பற்றி உமக்கு(த் தீர்க்க) ஞானமில்லையோ அதை(ச் செய்யத்) தொடரவேண்டாம்; நிச்சயமாக (மறுமையில்) செவிப்புலனும், பார்வையும், இருத யமும் இவை ஒவ்வொன்றுமே (அதனதன் செயல் பற்றி) கேள்வி கேட்கப்படும். (அல்குர்ஆன் : 17:36)

அலி பின் அபீ தல்ஹா அவர்கள், இப்னு அப்பாஸ் (ரழி)  கூறிய தாக அறிவிக்கிறார்கள்: "உங்களுக் குத் தெளிவான அறிவு இல்லாத எதையும் சொல் லாதீர்கள் என்பதாகும்." அல்-அவ்ஃபீ அவர்கள் கூறினார்கள்: "உங்களுக்கு அறிவு இல்லாத ஒரு விஷயத்தைக் கொண்டு யாரையும் குற்றம் சாட் டாதீர்கள்." முஹம்மது பின் அல்-ஹனஃபிய்யா அவர்கள் கூறினார்கள்: "இதன் பொருள் பொய் சாட்சியம் அளிப்பதாகும்." கதாதா அவர்கள் கூறி னார்கள்: "நீங்கள் எதையும் பார்க்காத போது 'நான் பார்த்தேன்' என்றோ, எதையும் கேட்காத போது 'நான் கேட்டேன்' என்றோ, அல்லது உங்க ளுக்குத் தெரியாதபோது 'எனக்குத் தெரியும்' என்றோ சொல்லாதீர்கள். ஏனென்றால் அல்லாஹ் இவை அனைத்தைப் பற்றியும் உங்களிடம் விசாரிக்கிறான்." முடிவாக, அவர்கள் கூறியதன் பொருள் என்னவென்றால், அறிவு இல்லாமலும், வெறும் கற்பனைகளும் மாயைகளுமான சந்தே கத்தின் அடிப்படையில் மட்டும் பேசுவதை அல்லாஹ் தடை செய்கிறான்.

அபூ மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்கள் அபூ அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்களிடமோ, அல்லது அபூ அப்துல்லாஹ் (ரழி) அவர்கள் அபூ மஸ்ஊத் (ரழி) அவர்களி டமோ, "'ஸஃஅமூ' (உறுதிப்படுத்தப் படாத செய்தி) என்பது பற்றி அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர் கள் கூறத் தாங்கள் என்ன செவியுற்றீர்கள்?" என்று கேட்டார்கள். அவர் பதிலளித்தார்கள்: "நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறக் கேட்டேன்: 'ஒரு மனிதன் 'ஸஃஅமூ' (உறுதியற்ற செய்திகளை) கூறுவது, ஒரு மோசமான சவாரி மிருகமாகும் (அதாவது, நம்பகத்தன்மையற்ற செய்திகளைப் பரப்புவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு மோசமான வழிமுறை)'." ஹதீஸ் தரம் : ஸஹீஹ் (அல்-அல்பானீ) [சுனன் அபீ தாவூத் 4972].

அல்-சகாவி (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள், “நிச்சய மாக, அவர்கள் வெறுமனே ஒரு கூற்றாகக் கூறிய ஒன்றை, அதன் மூலத்தையோ அல்லது சரிபார்ப் பையோ குறிப்பிடாமல், தங்கள் பேச்சில் ‘கற்ப னை செய்கிறார்கள்’ என்று கூறப்படுகிறது. நபி (ஸல்) அவர்கள் இந்த வகையான பேச்சை வெறுத் தார்கள், மேலும் ஒருவர் கூறும் விஷயங்களில் நேர்மையையும் சரிபார்ப்பையும் கடைப்பிடிக்கு மாறு கட்டளையிட்டார்கள்.” [அல்-மகாஸித் அல்-ஹஸனா 1/244]

தங்களுக்குக் காதுகளையும், கண்களையும், இதயங்களையும் வழங்கிய படைப்பாளனின் முன்னிலையில், ஒவ்வொருவரையும் அவர்களின் கேட்டல், பார்த்தல் மற்றும் உணர்வுகளுக்குப் பொறுப்பாக்கி குர்ஆன் கடமையாக்குகிறது. இதுவே புலன்கள், இதயம் மற்றும் மனதின் நேர்மையும் உண்மையுமாகும்.

அல்லாஹ் கூறுகிறான், "அவன் உங்களை, அதாவது மனிதர்களை, அவர்களின் தாய்மார் களின் கருப்பைகளிலிருந்து எதையும் அறியாத வர்களாகப் பிரித்தெடுத்தான். மேலும், நீங்கள் நன்றி செலுத்துவதற்காக, உங்களுக்குக் கேட்கும் திறனையும், பார்க்கும் திறனையும், இதயங்க ளையும் [அதாவது, அறிவையும்] அவன் ஏற்படுத் தினான்." [16:78]. மற்றொரு இடத்தில் அவன் கூறினான், "உங்களைப் படைத்து, உங்களுக்குக் கேட்கும் திறனையும், பார்க்கும் திறனையும், இதயங்களையும் வழங்கியவன் அவனே. நீங்கள் சிறிதளவே நன்றி செலுத்துகிறீர்கள்." (67:23)

ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது, அதனால் எதையும் அடையாளம் காண முடியாது. அது வளரும்போது, முதலில் குரல்களைக் கேட்டு அடையாளம் காண் கிறது, பின்னர் தன் கண்களால் பொருட்களைப் பார்க்கிறது. கேட்பதாலும் பார்ப்பதாலும், அதன் இதயமும் மனமும் வளர்ச்சியடைவதோடு அது படிப்படியாக வளர்கிறது. குடும்பம் மற்றும் சுற் றுப்புறங்களின் உதவியுடன், வளர்ந்த மனிதன் விஷயங்களைப் பகுத்தறிந்து, எது சரி எது தவறு என்பதை வேறுபடுத்தி அறிய முயற்சிக்கிறான். மனிதன் தன் இறைவனை வணங்குவதற்காகவே அல்லாஹ் இந்தத் திறன்களை அவனுக்குப் படைத்துள்ளான். அதுவே நாம் படைக்கப்பட்டதன் நோக்கமாகும். அவன் தன் படைப்பாளனுக்குக் கீழ்ப்படிவதற்கும் நன்றி செலுத்துவதற்கும் இந்த உறுப்புகள், திறன்கள் மற்றும் வலிமைகள் அனைத்தையும் பயன்படுத்துகிறான்.

அபூ ஹுரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார் கள், "அல்லாஹ் கூறினான், 'என் அடியான் என் னை நெருங்குவதற்கு மிகவும் விருப்பமான பொருள், நான் அவன் மீது கடமையாக்கிய (கட்டா யத் தொழுகை) செயலாகும்; மேலும் என் அடி யான் நஃபில் (தொழுதல் அல்லது கூடுதல் நற் செயல்கள்) செய்வதன் மூலம் என்னை நெருங்கிக் கொண்டே இருக்கிறான், நான் அவனை நேசிக்கும் வரை, அதனால் அவன் கேட்கும் செவியாகவும், அவன் பார்க்கும் பார்வையாகவும், அவன் பிடிக் கும் கையாகவும், அவன் நடக்கும் காலாகவும் நான் ஆகிறேன்; அவன் என்னிடம் கேட்டால், நான் அவனுக்குக் கொடுப்பேன், அவன் என் பாதுகாப் பைக் கேட்டால், நான் அவனைக் காப்பேன்; (அதாவது, அவனுக்கு என் அடைக்கலத்தைக் கொடுங்கள்) மேலும், ஒரு முஃமினின் உயிரைப் பறிக்க நான் தயங்குவது போலவே, வேறு எதை யும் செய்ய நான் தயங்குவதில்லை. ஏனெனில், அவன் மரணத்தை வெறுக்கிறான், அவனை ஏமாற்றுவதை நான் வெறுக்கிறேன்.” [ஸஹீஹ் அல்-புகாரி, 6502]

الحمدلله