சுராக்கா பின் ஜுஃஷம் (ரழி) மற்றும் உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள் கூறிய ஹிஜ்ரத் ச ம்பவங்கள்
السلام عليكم
ورحمة الله وبركاتة
بِسْمِ
ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِ يمِ
சுராக்கா பின் ஜுஃஷம் (ரழி) அவர்கள்
கூறியதாவது:
குறைஷி காஃபிர்களின் தூதர்கள்
எங்களிடம் வந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும், அபூபக்ர்
(ரழி) அவர்களையும் கொல்பவருக்கோ அல்லது கைது செய்பவருக்கோ, அவர்கள்
இருவரில் ஒவ்வொருவருக்கும் (தனித்தனியாக) இரத்தப்பழி ஈடான (தியா) வெகுமதியை
நிர்ண யித்திருப்பதாக அறிவித்தார்கள்.
நான் எனது பனீ முத்லிஜ் கோத்திரத்தின்
சபை களில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களில் ஒரு மனிதர் எங்களிடம்
வந்தார். நாங்கள் அமர்ந் திருந்த நிலையில் அவர் எங்கள் முன் நின்று, "ஓ
சுராக்கா! சற்று முன்பு கடற்கரையோரத்தில் சில உருவங்கள் தெரிவதை நான் பார்த்தேன்.
அவர்கள் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களும் அவரின் தோழர்களு மாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று
நான் கருது கிறேன்" என்றார்.
சுராக்கா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்:
"அவர்கள் தான் (நாங்கள் தேடுபவர்கள்) என்பதை நானும் ஊகித்துக்கொண்டேன். இருப்பினும்
நான் அவரிடம், 'இல்லை, அவர்கள் இல்லை;
ஆனால் நம் கண்களுக்குத் தெரிந்த இன்னாரும்
இன்னாரும் தான் சென்றார்கள்'
என்று கூறினேன்.
நான் சிறிது நேரம் அந்த சபையில்
இருந்துவிட்டு, பிறகு எழுந்து (எனது வீட்டிற்குச்) சென்றேன். எனது அடிமைப் பெண்ணிடம்
ஒரு குன்றின் பின்னால் இருந்த எனது குதிரையைக் கொண்டு வந்து, எனக்காகத்
தயாராக வைத்திருக்கச் சொன்னேன். பிறகு நான் எனது ஈட்டியை எடுத்துக்கொண்டு, என்
வீட்டின் பின் வாசல் வழியாக,
ஈட்டியின் கீழ் முனையைத் தரையில்
இழுத்துக்கொண்டும், (அதன் பளபளப்பு வெளியில் தெரியாதவாறு) அதைத் தாழ்வாகப் பிடித்தபடியும்
சென்றேன். பிறகு நான் எனது குதிரையை அடைந்து, அதன் மீது ஏறி, அதை
வேகமாக ஓடச் செய்தேன்.
நான் அவர்களை நெருங்கியபோது, எனது
குதிரை தடுமாறி, நான் அதிலிருந்து கீழே விழுந்தேன். பிறகு நான் எழுந்து, என்
அம்புறாத்தூணியைப் பிடித்து,
குறி சொல்லும் அம்புகளை எடுத்து, 'நான்
அவர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய முடியுமா அல்லது முடியாதா?' என்று
குறி பார்த்தேன். நான் விரும்பாத குறிதான் (அதாவது, தீங்கு
செய்ய முடியாது என்று) வந்தது. ஆனால் நான் (அக்குறி யைப் புறக்கணித்துவிட்டு)
மீண்டும் என் குதிரை யின் மீது ஏறி, குறி சொல்லும் அம்புகளுக்கு மாறு
செய்து, குதிரையை வேகமாக ஓடச் செய்தேன்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள்
குர்ஆனை ஓதுவதை நான் செவியுற்றேன். அவர்கள் இங்கும் அங்கும் திரும்பப்
பார்க்கவில்லை; ஆனால் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அடிக்கடி திரும்பிப்
பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது என் குதிரையின் முன் கால்கள் முழங்கால் வரை
தரையில் புதைந்து, நான் அதிலிருந்து கீழே விழுந்தேன். பிறகு நான் அதைக்
கடிந்து கொண்டேன். அது எழுந்தது; ஆனால் அதன் முன் கால்களைத்
தரையிலிருந்து வெளியே எடுக்க மிகவும் சிரமப்பட்டது. அது (மீண்டும்) நேராக நின்றபோது, அதன்
முன் கால்களிலிருந்து புகையைப் போல புழுதி வானத்தில் எழும்பியது.
பிறகு மீண்டும் குறி சொல்லும்
அம்புகளால் குறி பார்த்தேன். (அப்போதும்) நான் விரும்பாத குறிதான் வந்தது. எனவே
நான் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பளிப்பதாகக் கூறி (என்னை நெருங்கும் படி) அவர்களை அழைத்தேன்.
அவர்கள் நின்றார் கள். நான் எனது குதிரையின் மீது ஏறி அவர்களி டம் சென்றேன். அவர்களை
நெருங்குவதிலிருந்து நான் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டபோதே, அல்லாஹ்வின்
தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காரியம் (அல்லது மார்க்கம் வெகு விரைவில்) மேலோங்கும்
என்பது என் மனதில் தோன்றியது.
எனவே நான் அவர்களிடம், "உங்கள்
சமூகத்தார் உங்களுக்கு இரத்தப்பழி ஈடான வெகுமதியை நிர்ணயித்துள்ளனர்" என்று
கூறினேன். மேலும் மக்கள் அவர்களைப் பற்றித் தீட்டியிருந்த திட்டங்களையும்
அவர்களுக்குத் தெரிவித்தேன். அவர்களுக்குப் பயண உணவையும் பொருட்க ளையும்
(ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு) முன்வைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் என்னிடமிருந்து எதையும்
பெற்றுக்கொள்ளவில்லை; எதையும் கேட்கவு மில்லை. ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள், "(நாங்கள்
செல்லும் செய்தியை) எம்மை விட்டும் மறைத்து விடுங்கள்" என்று கூறினார்கள்.
பிறகு நான் எனக்குப் பாதுகாப்பு மற்றும் அமைதிக்கான ஒரு பத்திரத்தை எழுதித்
தருமாறு அவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். அவர்கள் ஆமிர் பின் ஃபுஹைரா (ரழி)
அவர்களுக்குக் கட்டளையிட,
அவர் அதை எனக்கு ஒரு தோல் துண்டில் எழுதிக்
கொடுத்தார். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.
உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள்
அறிவித்தார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ஷாமிலி ருந்து
திரும்பிக் கொண்டிருந்த முஸ்லிம் வியாபா ரிகளின் ஒரு வணிகக் கூட்டத்தில் அஸ்-ஸுபைர்
(ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தார்கள். அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின்
தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கும் (அணிந்துகொள்ள)
வெள்ளாடைகளை வழங்கி னார்கள்.
மக்காவிலிருந்து (மதீனாவை நோக்கி)
அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்ட செய்தியை மதீனாவின் முஸ்லிம்கள்
கேட்டபோது, அவர்கள் ஒவ்வொரு காலையும் 'ஹர்ரா' (எரிமலைக்
கற்கள் நிறைந்த) பகுதிக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். நண்பகல் வெயில் அவர்களைத்
திரும்பச் செல்லும் படி கட்டாயப்படுத்தும் வரை அவர்கள் அவருக் காகக்
காத்திருப்பார்கள். ஒரு நாள், நீண்ட நேரம் காத்திருந்த பிறகு, அவர்கள்
வீடு திரும்பினார்கள். அவர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குள் சென்றபோது, ஒரு
யூதர் தன் மக்களின் கோட்டைகளில் ஒன்றின் மேல்தளத்தில் ஏறி எதையோ பார்ப்பதற்காக
நின்றார். அப்போது அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும், அவர்களின்
தோழர்களை யும் வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர்களாக, கானல் நீருக்கு இடையே (தோன்றி
மறைவதைக்) கண்டார்.
உடனே அந்த யூதர் தன் முழு சப்தத்தையும்
உயர்த்தி, "ஓ அரபு மக்களே! இதோ, நீங்கள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த
உங்கள் பாக்கியம் (நற்பேறு) வந்துவிட்டது!" என்று உரக்கக் கத்தி னார். உடனே
முஸ்லிம்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு விரைந்தார்கள். அவர்கள் ஹர்ரா வின்
வெளிப்புறத்தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்தித்தார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களுடன்
வலதுபுறம் திரும்பி, பனீ அம்ர் பின் அவ்ஃப் வசித்த பகுதியில் இறங்கினார்கள். இது
ரபி-உல்-அவ்வல் மாதத்தில் ஒரு திங்கட்கிழமையன்று நடந்தது. அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள்
எழுந்து நின்று மக்களைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்; அதே
நேரத்தில் அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமைதியாக அமர்ந்தி ருந்தார்கள்.
வந்திருந்த அன்சாரிகளில்,
இதற்கு முன்பு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்)
அவர்களைப் பார்த்திராத சிலர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு முகமன்
(சலாம்) கூறத் தொடங்கினார்கள். ஆனால், சூரிய ஒளி அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்)
அவர்கள் மீது பட்டபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் முன்னே வந்து தன் மேலாடையால் அவர்களுக்கு
நிழல் கொடுத்தபோதுதான், மக்கள் அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை (இவர்தான் தூதர் என்று)
அறிந்து கொண்டார்கள்.
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பனீ
அம்ர் பின் அவ்ஃப் கூட்டத்தாரிடம் சில இரவுகள் (மூன்றிலிருந்து ஒன்பது இரவுகள்
வரை) தங்கி, இறையச்சத்தின் மீது நிறுவப்பட்ட பள்ளிவாசலை (குபா பள்ளிவாசல்)
நிறுவினார்கள். அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் தொழுதார்கள். பிறகு தங்கள்
வாகனத்தில் (ஒட்டகத்தில்) ஏறிச் சென்றார்கள். மக்களும் அவர்களுடன் நடந்து
சென்றார்கள். மதீனாவில் (பின்னர்) ரசூல் (ஸல்) அவர்களின் பள்ளிவாசலாக அமையவிருந்த
இடத்தில் அந்த ஒட்டகம் மண்டியிட்டது. அக்காலத்தில் முஸ்லிம்களில் சிலர்
அவ்விடத்தில் தொழுது வந்தனர். அந்த இடம் அஸ்அத் பின் ஸுராரா (ரழி) அவர்களின்
பராமரிப்பில் இருந்த சுஹைல் மற்றும் சஹ்ல் என்ற அநாதைச் சிறுவர்களுக்குச் சொந்தமான, பேரீச்சம் பழங்க ளைக்
காயவைக்கும் களமாக (திடலாக) இருந்தது.
அவர்களின் வாகனம் மண்டியிட்டபோது, அல்லாஹ்வின்
தூதர் (ஸல்) அவர்கள்,
"அல்லாஹ் நாடினால், இதுவே
நாம் தங்கும் இடமாக இருக்கும்" என்று கூறினார்கள். பிறகு அல்லாஹ் வின் தூதர்
(ஸல்) அவர்கள் அந்த இரண்டு சிறுவர் களையும் அழைத்து, அந்தத்
திடலைப் பள்ளிவாச லாக ஆக்கிக்கொள்ள விலை பேசினார்கள். அந்த இரண்டு சிறுவர்களும், "இல்லை, அல்லாஹ்வின்
தூதரே! ஆனால் நாங்கள் அதை (உங்களுக்காக) அன்பளிப்பாகத் தருகிறோம்" என்று கூறினார்கள்.
(அதை ஏற்க மறுத்த நபி (ஸல்) அவர்கள், நியாய மான விலைக்கு அதை விலைக்கு
வாங்கி) பிறகு அங்கே ஒரு பள்ளிவாசலைக் கட்டினார்கள்.
நபி (ஸல்) அவர்கள் தாமாகவே அதன்
கட்டுமானத் திற்காகச் செங்கற்களைச் சுமக்கத் தொடங்கி னார்கள். அவ்வாறு சுமக்கும்போது,
"ஹாதல் ஹிமாலு லா ஹிமால கைபர், ஹாதா அபர்ரு ரப்பனா வ அத்ஹர்"** (இந்தச் சுமை கைபரின் சுமை (போன்றது) அல்ல; இது
எங்கள் இறைவனிடம் மிகவும் நன்மையானதும் தூய்மை யானதும் ஆகும்) என்று பாடிக் கொண்டிருந்தார் கள்.
மேலும், *"அல்லாஹும்ம இன்னல் அஜ்ர அஜ்ருல் ஆகிரா, ஃபர்ஹமில்
அன்ஸார வல் முஹாஜிரா" (யா அல்லாஹ்! மறுமையின் கூலியே உண்மையான கூலியாகும். எனவே, அன்ஸாரி களுக்கும்
முஹாஜிர்களுக்கும் நீ அருள் புரிவா யாக!)
என்றும் துஆ செய்துகொண்டிருந்தார்கள்.
இவ்வாறு நபி (ஸல்) அவர்கள்,
பெயர் குறிப்பிடப் படாத ஒரு முஸ்லிம் கவிஞரின்
கவிதை வரியை உதாரணமாகக் கூறிப் பாடினார்கள்.
(அறிவிப்பாளர்) இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்த
(மேற்கோள் காட்டப்பட்ட) கவிதை வரிகளைத் தவிர, முழுமையான வேறு எந்தக் கவிதை வரியையும்
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பாடியதாக ஹதீஸ்களில் நமக்குச் செய்தி எட்டவில்லை." [ஸஹீஹுல்
புகாரி 3906]
الحمدلله
