சுராக்கா பின் ஜுஃஷம் (ரழி)  மற்றும்  உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள் கூறிய ஹிஜ்ரத் ச ம்பவங்கள்

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِ يمِ

சுராக்கா பின் ஜுஃஷம் (ரழி) அவர்கள் கூறியதாவது:

குறைஷி காஃபிர்களின் தூதர்கள் எங்களிடம் வந்து, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களையும் கொல்பவருக்கோ அல்லது கைது செய்பவருக்கோ, அவர்கள் இருவரில் ஒவ்வொருவருக்கும் (தனித்தனியாக) இரத்தப்பழி ஈடான (தியா) வெகுமதியை நிர்ண யித்திருப்பதாக அறிவித்தார்கள்.

நான் எனது பனீ முத்லிஜ் கோத்திரத்தின் சபை களில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர்களில் ஒரு மனிதர் எங்களிடம் வந்தார். நாங்கள் அமர்ந் திருந்த நிலையில் அவர் எங்கள் முன் நின்று, "ஓ சுராக்கா! சற்று முன்பு கடற்கரையோரத்தில் சில உருவங்கள் தெரிவதை நான் பார்த்தேன். அவர்கள் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களும் அவரின் தோழர்களு மாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் கருது கிறேன்" என்றார்.

சுராக்கா (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: "அவர்கள் தான் (நாங்கள் தேடுபவர்கள்) என்பதை நானும் ஊகித்துக்கொண்டேன். இருப்பினும் நான் அவரிடம், 'இல்லை, அவர்கள் இல்லை; ஆனால் நம் கண்களுக்குத் தெரிந்த இன்னாரும் இன்னாரும் தான் சென்றார்கள்' என்று கூறினேன்.

நான் சிறிது நேரம் அந்த சபையில் இருந்துவிட்டு, பிறகு எழுந்து (எனது வீட்டிற்குச்) சென்றேன். எனது அடிமைப் பெண்ணிடம் ஒரு குன்றின் பின்னால் இருந்த எனது குதிரையைக் கொண்டு வந்து, எனக்காகத் தயாராக வைத்திருக்கச் சொன்னேன். பிறகு நான் எனது ஈட்டியை எடுத்துக்கொண்டு, என் வீட்டின் பின் வாசல் வழியாக, ஈட்டியின் கீழ் முனையைத் தரையில் இழுத்துக்கொண்டும், (அதன் பளபளப்பு வெளியில் தெரியாதவாறு) அதைத் தாழ்வாகப் பிடித்தபடியும் சென்றேன். பிறகு நான் எனது குதிரையை அடைந்து, அதன் மீது ஏறி, அதை வேகமாக ஓடச் செய்தேன்.

நான் அவர்களை நெருங்கியபோது, எனது குதிரை தடுமாறி, நான் அதிலிருந்து கீழே விழுந்தேன். பிறகு நான் எழுந்து, என் அம்புறாத்தூணியைப் பிடித்து, குறி சொல்லும் அம்புகளை எடுத்து, 'நான் அவர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய முடியுமா அல்லது முடியாதா?' என்று குறி பார்த்தேன். நான் விரும்பாத குறிதான் (அதாவது, தீங்கு செய்ய முடியாது என்று) வந்தது. ஆனால் நான் (அக்குறி யைப் புறக்கணித்துவிட்டு) மீண்டும் என் குதிரை யின் மீது ஏறி, குறி சொல்லும் அம்புகளுக்கு மாறு செய்து, குதிரையை வேகமாக ஓடச் செய்தேன்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் குர்ஆனை ஓதுவதை நான் செவியுற்றேன். அவர்கள் இங்கும் அங்கும் திரும்பப் பார்க்கவில்லை; ஆனால் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் அடிக்கடி திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது என் குதிரையின் முன் கால்கள் முழங்கால் வரை தரையில் புதைந்து, நான் அதிலிருந்து கீழே விழுந்தேன். பிறகு நான் அதைக் கடிந்து கொண்டேன். அது எழுந்தது; ஆனால் அதன் முன் கால்களைத் தரையிலிருந்து வெளியே எடுக்க மிகவும் சிரமப்பட்டது. அது (மீண்டும்) நேராக நின்றபோது, அதன் முன் கால்களிலிருந்து புகையைப் போல புழுதி வானத்தில் எழும்பியது.

பிறகு மீண்டும் குறி சொல்லும் அம்புகளால் குறி பார்த்தேன். (அப்போதும்) நான் விரும்பாத குறிதான் வந்தது. எனவே நான் அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பளிப்பதாகக் கூறி (என்னை நெருங்கும் படி) அவர்களை அழைத்தேன். அவர்கள் நின்றார் கள். நான் எனது குதிரையின் மீது ஏறி அவர்களி டம் சென்றேன். அவர்களை நெருங்குவதிலிருந்து நான் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டபோதே, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் காரியம் (அல்லது மார்க்கம் வெகு விரைவில்) மேலோங்கும் என்பது என் மனதில் தோன்றியது.

எனவே நான் அவர்களிடம், "உங்கள் சமூகத்தார் உங்களுக்கு இரத்தப்பழி ஈடான வெகுமதியை நிர்ணயித்துள்ளனர்" என்று கூறினேன். மேலும் மக்கள் அவர்களைப் பற்றித் தீட்டியிருந்த திட்டங்களையும் அவர்களுக்குத் தெரிவித்தேன். அவர்களுக்குப் பயண உணவையும் பொருட்க ளையும் (ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு) முன்வைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் என்னிடமிருந்து எதையும் பெற்றுக்கொள்ளவில்லை; எதையும் கேட்கவு மில்லை. ஆனால் நபி (ஸல்) அவர்கள், "(நாங்கள் செல்லும் செய்தியை) எம்மை விட்டும் மறைத்து விடுங்கள்" என்று கூறினார்கள். பிறகு நான் எனக்குப் பாதுகாப்பு மற்றும் அமைதிக்கான ஒரு பத்திரத்தை எழுதித் தருமாறு அவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். அவர்கள் ஆமிர் பின் ஃபுஹைரா (ரழி) அவர்களுக்குக் கட்டளையிட, அவர் அதை எனக்கு ஒரு தோல் துண்டில் எழுதிக் கொடுத்தார். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.

உர்வா பின் அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்:

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், ஷாமிலி ருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த முஸ்லிம் வியாபா ரிகளின் ஒரு வணிகக் கூட்டத்தில் அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்களைச் சந்தித்தார்கள். அஸ்-ஸுபைர் (ரழி) அவர்கள், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்கும் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கும் (அணிந்துகொள்ள) வெள்ளாடைகளை வழங்கி னார்கள்.

மக்காவிலிருந்து (மதீனாவை நோக்கி) அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் புறப்பட்ட செய்தியை மதீனாவின் முஸ்லிம்கள் கேட்டபோது, அவர்கள் ஒவ்வொரு காலையும் 'ஹர்ரா' (எரிமலைக் கற்கள் நிறைந்த) பகுதிக்குச் செல்லத் தொடங்கினார்கள். நண்பகல் வெயில் அவர்களைத் திரும்பச் செல்லும் படி கட்டாயப்படுத்தும் வரை அவர்கள் அவருக் காகக் காத்திருப்பார்கள். ஒரு நாள், நீண்ட நேரம் காத்திருந்த பிறகு, அவர்கள் வீடு திரும்பினார்கள். அவர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குள் சென்றபோது, ஒரு யூதர் தன் மக்களின் கோட்டைகளில் ஒன்றின் மேல்தளத்தில் ஏறி எதையோ பார்ப்பதற்காக நின்றார். அப்போது அவர் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களையும், அவர்களின் தோழர்களை யும் வெண்ணிற ஆடை அணிந்தவர்களாக, கானல் நீருக்கு இடையே (தோன்றி மறைவதைக்) கண்டார்.

உடனே அந்த யூதர் தன் முழு சப்தத்தையும் உயர்த்தி, "ஓ அரபு மக்களே! இதோ, நீங்கள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த உங்கள் பாக்கியம் (நற்பேறு) வந்துவிட்டது!" என்று உரக்கக் கத்தி னார். உடனே முஸ்லிம்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு விரைந்தார்கள். அவர்கள் ஹர்ரா வின் வெளிப்புறத்தில் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைச் சந்தித்தார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் அவர்களுடன் வலதுபுறம் திரும்பி, பனீ அம்ர் பின் அவ்ஃப் வசித்த பகுதியில் இறங்கினார்கள். இது ரபி-உல்-அவ்வல் மாதத்தில் ஒரு திங்கட்கிழமையன்று நடந்தது. அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் எழுந்து நின்று மக்களைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்; அதே நேரத்தில் அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அமைதியாக அமர்ந்தி ருந்தார்கள். வந்திருந்த அன்சாரிகளில், இதற்கு முன்பு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களைப் பார்த்திராத சிலர், அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களுக்கு முகமன் (சலாம்) கூறத் தொடங்கினார்கள். ஆனால், சூரிய ஒளி அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் மீது பட்டபோது, அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் முன்னே வந்து தன் மேலாடையால் அவர்களுக்கு நிழல் கொடுத்தபோதுதான், மக்கள் அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களை (இவர்தான் தூதர் என்று) அறிந்து கொண்டார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பனீ அம்ர் பின் அவ்ஃப் கூட்டத்தாரிடம் சில இரவுகள் (மூன்றிலிருந்து ஒன்பது இரவுகள் வரை) தங்கி, இறையச்சத்தின் மீது நிறுவப்பட்ட பள்ளிவாசலை (குபா பள்ளிவாசல்) நிறுவினார்கள். அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அதில் தொழுதார்கள். பிறகு தங்கள் வாகனத்தில் (ஒட்டகத்தில்) ஏறிச் சென்றார்கள். மக்களும் அவர்களுடன் நடந்து சென்றார்கள். மதீனாவில் (பின்னர்) ரசூல் (ஸல்) அவர்களின் பள்ளிவாசலாக அமையவிருந்த இடத்தில் அந்த ஒட்டகம் மண்டியிட்டது. அக்காலத்தில் முஸ்லிம்களில் சிலர் அவ்விடத்தில் தொழுது வந்தனர். அந்த இடம் அஸ்அத் பின் ஸுராரா (ரழி) அவர்களின் பராமரிப்பில் இருந்த சுஹைல் மற்றும் சஹ்ல் என்ற அநாதைச் சிறுவர்களுக்குச் சொந்தமான, பேரீச்சம் பழங்க ளைக் காயவைக்கும் களமாக (திடலாக) இருந்தது.

அவர்களின் வாகனம் மண்டியிட்டபோது, அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "அல்லாஹ் நாடினால், இதுவே நாம் தங்கும் இடமாக இருக்கும்" என்று கூறினார்கள். பிறகு அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அந்த இரண்டு சிறுவர் களையும் அழைத்து, அந்தத் திடலைப் பள்ளிவாச லாக ஆக்கிக்கொள்ள விலை பேசினார்கள். அந்த இரண்டு சிறுவர்களும், "இல்லை, அல்லாஹ்வின் தூதரே! ஆனால் நாங்கள் அதை (உங்களுக்காக) அன்பளிப்பாகத் தருகிறோம்" என்று கூறினார்கள். (அதை ஏற்க மறுத்த நபி (ஸல்) அவர்கள், நியாய மான விலைக்கு அதை விலைக்கு வாங்கி) பிறகு அங்கே ஒரு பள்ளிவாசலைக் கட்டினார்கள்.

நபி (ஸல்) அவர்கள் தாமாகவே அதன் கட்டுமானத் திற்காகச் செங்கற்களைச் சுமக்கத் தொடங்கி னார்கள். அவ்வாறு சுமக்கும்போது,

"ஹாதல் ஹிமாலு லா ஹிமால கைபர், ஹாதா அபர்ரு ரப்பனா வ அத்ஹர்"** (இந்தச் சுமை கைபரின் சுமை (போன்றது) அல்ல; இது எங்கள் இறைவனிடம் மிகவும் நன்மையானதும் தூய்மை யானதும் ஆகும்) என்று பாடிக் கொண்டிருந்தார் கள். மேலும், *"அல்லாஹும்ம இன்னல் அஜ்ர அஜ்ருல் ஆகிரா, ஃபர்ஹமில் அன்ஸார வல் முஹாஜிரா" (யா அல்லாஹ்! மறுமையின் கூலியே உண்மையான கூலியாகும். எனவே, அன்ஸாரி களுக்கும் முஹாஜிர்களுக்கும் நீ அருள் புரிவா யாக!)

என்றும் துஆ செய்துகொண்டிருந்தார்கள். இவ்வாறு நபி (ஸல்) அவர்கள், பெயர் குறிப்பிடப் படாத ஒரு முஸ்லிம் கவிஞரின் கவிதை வரியை உதாரணமாகக் கூறிப் பாடினார்கள்.

(அறிவிப்பாளர்) இப்னு ஷிஹாப் (ரஹ்) அவர்கள் கூறினார்கள்: "இந்த (மேற்கோள் காட்டப்பட்ட) கவிதை வரிகளைத் தவிர, முழுமையான வேறு எந்தக் கவிதை வரியையும் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் பாடியதாக ஹதீஸ்களில் நமக்குச் செய்தி எட்டவில்லை."  [ஸஹீஹுல் புகாரி 3906]

الحمدلله

                                   

 

Suraqa bin Ju'sham‘s andSuraqa bin Ju'sham ‘s  narration about Hijrath:

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِيمِ

The nephew of Suraqa bin Ju'sham said that his father informed him that he heard Suraqa bin Ju'sham saying, "The messengers of the heathens of Quraish came to us declaring that they had assigned for the persons why would kill or arrest Allah's Messenger (ﷺ) and Abu Bakr, a reward equal to their bloodmoney. While I was sitting in one of the gatherings of my tribe. Bani Mudlij, a man from them came to us and stood up while we were sitting, and said, "O Suraqa! No doubt, I have just seen some people far away on the seashore, and I think they are Muhammad and his companions." Suraqa added, "I too realized that it must have been they. But I said 'No, it is not they, but you have seen so-and-so, and so-and-so whom we saw set out.' I stayed in the gathering for a while and then got up and left for my home. and ordered my slave-girl to get my horse which was behind a hillock, and keep it ready for me.

Then I took my spear and left by the back door of my house dragging the lower end of the spear on the ground and keeping it low. Then I reached my horse, mounted it and made it gallop. When I approached them (i.e. Muhammad and Abu Bakr), my horse stumbled and I fell down from it, Then I stood up, got hold of my quiver and took out the divining arrows and drew lots as to whether I should harm them (i.e. the Prophet (ﷺ) and Abu Bakr) or not, and the lot which I disliked came out. But I remounted my horse and let it gallop, giving no importance to the divining arrows. When I heard the recitation of the Quran by Allah's Messenger (ﷺ) who did not look hither and thither while Abu Bakr was doing it often, suddenly the forelegs of my horse sank into the ground up to the knees, and I fell down from it. Then I rebuked it and it got up but could hardly take out its forelegs from the ground, and when it stood up straight again, its fore-legs caused dust to rise up in the sky like smoke. Then again I drew lots with the divining arrows, and the lot which I disliked, came out. So I called upon them to feel secure. They stopped, and I remounted my horse and went to them. When I saw how I had been hampered from harming them, it came to my mind that the cause of Allah's Messenger (ﷺ) (i.e. Islam) will become victorious. So I said to him, "Your people have assigned a reward equal to the bloodmoney for your head." Then I told them all the plans the people of Mecca had made concerning them. Then I offered them some journey food and goods but they refused to take anything and did not ask for anything, but the Prophet (ﷺ) said, "Do not tell others about us." Then I requested him to write for me a statement of security and peace. He ordered 'Amr bin Fuhaira who wrote it for me on a parchment, and then Allah's Messenger (ﷺ) proceeded on his way. 

Narrated Suraqa bin Ju'sham s:

Allah's Messenger (ﷺ) met Az-Zubair in a caravan of Muslim merchants who were returning from Sham. Az-Zubair provided Allah's Messenger (ﷺ) and Abu Bakr with white clothes to wear. When the Muslims of Medina heard the news of the departure of Allah's Messenger (ﷺ) from Mecca (towards Medina), they started going to the Harra every morning . They would wait for him till the heat of the noon forced them to return. One day, after waiting for a long while, they returned home, and when they went into their houses, a Jew climbed up the roof of one of the forts of his people to look for some thing, and he saw Allah's Messenger (ﷺ) and his companions dressed in white clothes, emerging out of the desert mirage.

The Jew could not help shouting at the top of his voice, "O you 'Arabs! Here is your great man whom you have been waiting for!" So all the Muslims rushed to their arms and received Allah's Messenger (ﷺ) on the summit of Harra. The Prophet (ﷺ) turned with them to the right and alighted at the quarters of Bani 'Amr bin 'Auf, and this was on Monday in the month of Rabi-ul-Awal. Abu Bakr stood up, receiving the people while Allah's Messenger (ﷺ) sat down and kept silent. Some of the Ansar who came and had not seen Allah's Messenger (ﷺ) before, began greeting Abu Bakr, but when the sunshine fell on Allah's Messenger (ﷺ) and Abu Bakr came forward and shaded him with his sheet only then the people came to know Allah's Messenger (ﷺ). Allah's Messenger (ﷺ) stayed with Bani 'Amr bin 'Auf for ten nights and established the mosque (mosque of Quba) which was founded on piety. Allah's Messenger (ﷺ) prayed in it and then mounted his she-camel and proceeded on, accompanied by the people till his she-camel knelt down at (the place of) the Mosque of Allah's Messenger (ﷺ) at Medina. Some Muslims used to pray there in those days, and that place was a yard for drying dates belonging to Suhail and Sahl, the orphan boys who were under the guardianship of 'Asad bin Zurara. When his she-camel knelt down, Allah's Messenger (ﷺ) said, "This place, Allah willing, will be our abiding place." Allah's Messenger (ﷺ) then called the two boys and told them to suggest a price for that yard so that he might take it as a mosque. The two boys said, "No, but we will give it as a gift, O Allah's Messenger (ﷺ)!" Allah's Messenger (ﷺ) then built a mosque there. The Prophet (ﷺ) himself started carrying unburnt bricks for its building and while doing so, he was saying "This load is better than the load of Khaibar, for it is more pious in the Sight of Allah and purer and better rewardable." He was also saying, "O Allah! The actual reward is the reward in the Hereafter, so bestow Your Mercy on the Ansar and the Emigrants." Thus the Prophet (ﷺ) recited (by way of proverb) the poem of some Muslim poet whose name is unknown to me. (Ibn Shibab said, "In the Hadiths it does not occur that Allah's Apostle recited a complete poetic verse other than this one.") (Sahih Bukhari, 3906)

الحمدلله

 

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் கூறிய ஹிஜ்ரத் 

சம்பவம்

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِ يمِ

ஆயிஷா (ரழி) அவர்கள் அறிவித்தார்கள்: நான் விபரமறியத் தொடங்கியது முதல் என் பெற்றோர் (அபூபக்கர் மற்றும் உம்மு ரூமான்) இருவரும் இந்த (இஸ்லாமிய) மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுபவர்களா கவே அன்றி நான் பார்த்ததில்லை. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் காலையிலும் மாலையிலும் எங்களைச் சந்திக்க வராத ஒரு நாள் கூட எங்களைக் கடந்து சென்றதில்லை. (மக்காவில்) முஸ்லிம்கள் சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட போது, அபூபக்கர் (ரழி) அவர்கள் (முதலாவதாக) எத்தியோப்பியா (ஹபஷா) நோக்கி ஹிஜ்ரத் செய்யப் புறப்பட்டார்கள். அவர்கள் 'பர்க் அல்-கிமாத்' என்ற இடத்தை அடைந்தபோது, 'காரா' கோத்திரத்தின் தலைவரான இப்னு அத்தஃகினா அவரைச் சந்தித்தார். அவர், “அபூபக்கரே! எங்கே செல்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அபூபக்கர் (ரழி), “என் சமுதாயத்தார் என்னை வெளியேற்றி விட்டார்கள்; எனவே நான் பூமியில் சுற்றித் திரிந்து என் இறைவனை வணங்க விரும்புகிறேன்” என்றார்.

இப்னு அத்தஃகினா கூறினார்: “அபூபக்கரே! உங்களைப் போன்றவர் வெளியேறவும் கூடாது; வெளியேற்றப்படவும் கூடாது. ஏனெனில் நீங்கள் இல்லாதவர்களுக்கு ஈட்டித் தருகிறீர்கள்; உறவி னர்களுடன் நல்லுறவைப் பேணுகிறீர்கள்; சிரமப் படுபவர்களின் சுமையைச் சுமக்கிறீர்கள்; விருந்தி னர்களை உபசரிக்கிறீர்கள்; சத்தியத்தால் ஏற்படும் சோதனைகளில் (மக்களுக்குத்) துணை நிற்கிறீர்கள். எனவே நான் உங்களுக்குப் தஞ்ச மளிக்கிறேன் (பாதுகாப்புத் தருகிறேன்). திரும்பிச் சென்று உங்கள் ஊரிலேயே உங்கள் இறைவனை வணங்குங்கள்.” அவர் திரும்பினார்; இப்னு அத்தஃகினாவும் அவருடன் (மக்காவிற்கு) வந்தார்.

இப்னு அத்தஃகினா குறைஷிகளின் பிரமுகர் களைச் சந்தித்து, “அபூபக்கர் போன்ற ஒருவர் வெளியேற்றப்படக் கூடாது. இல்லாதவர்களுக்கு ஈட்டித் தருகிற, உறவுகளைப் பேணுகிற ஒரு மனிதரையா நீங்கள் வெளியேற்றுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். குறைஷிகள் அந்தத் தஞ்சத்தை ஏற்றுக் கொண்டனர். அவர்கள், “அபூபக்கர் தம் வீட்டிற்குள் மட்டும் தொழட்டும்; அங்கே அவர் விரும்பியதை ஓதலாம். ஆனால் அதை வெளிப் படையாகச் செய்து எங்களுக்குத் தொல்லை தரக் கூடாது; ஏனெனில் அவர் எங்கள் பெண்களையும் பிள்ளைகளையும் குழப்பத்தில் (மார்க்க மாற்றத் தில்) ஆழ்த்திவிடுவார் என்று நாங்கள் அஞ்சு கிறோம்” என்றனர்.

அபூபக்கர் (ரழி) சில காலம் அவ்வாறே இருந்தார். பின்னர் அவருக்குத் தன் வீட்டின் முற்றத்தில் ஒரு மஸ்ஜிதை அமைக்கும் எண்ணம் தோன்றியது. அங்கே அவர் பகிரங்கமாகத் தொழவும் குர்ஆன் ஓதவும் ஆரம்பித்தார். இதைக் கண்டு இணை வைப்பாளர்களின் பெண்களும் பிள்ளைகளும் வியப்புடன் அவரைச் சூழ்ந்தனர். அபூபக்கர் (ரழி) அதிகம் அழக்கூடியவராக இருந்தார்; குர்ஆன் ஓதும்போது கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த மாட்டார். இது குறைஷிப் பிரமுகர்களைப் பயமுறுத்தி யதால், அவர்கள் இப்னு அத்தஃகினாவை அழைத்து முறையிட்டனர். இப்னு அத்தஃகினா அபூபக்கரிடம் வந்து, “ஒன்று வரம்பிற்குள் நில்லுங்கள், அல்லது எனது தஞ்சத்தைத் திருப்பித் தந்துவிடுங்கள்” என்றார். அபூபக்கர் (ரழி), “உமது தஞ்சத்தை உமக்கே திருப்பித் தருகிறேன்; அல்லாஹ்வின் பாதுகாப்பையே நான் பொருந்திக் கொள்கிறேன்” என்றார்.

அந்த நாட்களில் நபி (ஸல்) அவர்கள் மக்காவில் இருந்தார்கள். அவர்கள் முஸ்லிம்களிடம், “நீங்கள் ஹிஜ்ரத் செய்யுமிடம் (மதீனா) எனக்குக் காட்டப் பட்டது; அது இரண்டு எரிமலைக் கற்களுக்கு (லாபத்தைன்) இடையில் பேரீச்சை மரங்கள் நிறைந்த பூமி” என்றார்கள். மதீனாவிற்குப் புறப்படத் தயாரான அபூபக்கரிடம் நபி (ஸல்), “பொறுத்திருங்கள், எனக்கும் அனுமதி கிடைக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்” என்றார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) நபி (ஸல்) அவர்களுக்காகத் தம்மைத் தடுத்துக் கொண்டு, இரண்டு ஒட்டகங்களுக்கு நான்கு மாதங்களாகத் தீவனம் தந்து தயார் செய்தார்.

ஒரு நாள் நண்பகலில் நபி (ஸல்) அவர்கள் தலையை மறைத்தவாறு அபூபக்கர் இல்லத்திற்கு வந்தார்கள். நபி (ஸல்), “உங்களுடன் இருப்ப வர்களை வெளியேற்றுங்கள்” என, அபூபக்கர் (ரழி) “இவர்கள் உங்கள் குடும்பத்தினர் தான்” என்றார். நபி (ஸல்), “எனக்கு ஹிஜ்ரத் செய்ய அனுமதி கிடைத்துவிட்டது” என்றதும், அபூபக்கர் (ரழி) “உங்களுடன் வர எனக்கும் அனுமதி உண்டா?” எனக் கேட்டார். நபி (ஸல்) “ஆம்” என்றார்கள். அபூபக்கர் (ரழி) ஒரு ஒட்டகத்தை வழங்க முன்வர, நபி (ஸல்) “விலைக்கு மட்டுமே (பெற்றுக் கொள்வேன்)” என்றார்கள்.

நாங்கள் பயண ஏற்பாடுகளைத் துரிதமாகச் செய்தோம். அஸ்மா (ரழி) தனது இடுப்புக் கச்சையைக் கிழித்து உணவுப் பையைக் கட்டியதால் 'தாத் அந்-நிதாகைன்' எனப் பெயர் பெற்றார். பின்னர் அவர்கள் 'தவ்ர்' குகையில் மூன்று இரவுகள் தங்கியிருந்தனர். அபூபக்கரின் மகன் அப்துல்லாஹ் செய்திகளைச் சேகரிப்பார்; ஆமிர் பின் ஃபுஹைரா பாலுணவு வழங்குவார். அவர்கள் 'பனூ தில்' கோத்திர வழிகாட்டியை (கிர்ரீத்) வாடகைக்கு அமர்த்தி கடற்கரை வழியாக (மதீனா நோக்கி) நடந்தனர். [ஸஹீஹ் புகாரி 3905]

الحمدلله

 

Ayesha (RA)'s narration about Prophet (SAW)'s Hijrath:

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِيمِ

Narrated 'Ayesha (RA): “I never remembered my parents believing in any religion other than the true religion (i.e. Islam), and (I don't remember) a single day passing without our being visited by Allah's Messenger (ﷺ) in the morning and in the evening. When the Muslims were put to test (i.e. troubled by the pagans), Abu Bakr set out migrating to the land of Ethiopia, and when he reached Bark-al-Ghimad, Ibn Ad-Daghina, the chief of the tribe of Qara, met him and said, "O Abu Bakr! Where are you going?" Abu Bakr replied, "My people have turned me out (of my country), so I want to wander on the earth and worship my Lord." Ibn Ad-Daghina said, "O Abu Bakr! A man like you should not leave his home-land, nor should he be driven out, because you help the destitute, earn their livings, and you keep good relations with your Kith and kin, help the weak and poor, entertain guests generously, and help the calamity-stricken persons. Therefore I am your protector. Go back and worship your Lord in your town."

So Abu Bakr returned and Ibn Ad-Daghina accompanied him. In the evening Ibn Ad-Daghina visited the nobles of Quraish and said to them. "A man like Abu Bakr should not leave his homeland, nor should he be driven out. Do you (i.e. Quraish) drive out a man who helps the destitute, earns their living, keeps good relations with his Kith and kin, helps the weak and poor, entertains guests generously and helps the calamity-stricken persons?" So the people of Quraish could not refuse Ibn Ad-Daghina's protection, and they said to Ibn Ad-Daghina, "Let Abu Bakr worship his Lord in his house. He can pray and recite there whatever he likes, but he should not hurt us with it, and should not do it publicly, because we are afraid that he may affect our women and children." Ibn Ad-Daghina told Abu Bakr of all that. Abu Bakr stayed in that state, worshipping his Lord in his house. He did not pray publicly, nor did he recite Quran outside his house.

Then a thought occurred to Abu Bakr to build a mosque in front of his house, and there he used to pray and recite the Quran. The women and children of the pagans began to gather around him in great number. They used to wonder at him and look at him. Abu Bakr was a man who used to weep too much, and he could not help weeping on reciting the Quran. That situation scared the nobles of the pagans of Quraish, so they sent for Ibn Ad-Daghina. When he came to them, they said, "We accepted your protection of Abu Bakr on condition that he should worship his Lord in his house, but he has violated the conditions and he has built a mosque in front of his house where he prays and recites the Quran publicly. We are now afraid that he may affect our women and children unfavorably. So, prevent him from that. If he likes to confine the worship of his Lord to his house, he may do so, but if he insists on doing that openly, ask him to release you from your obligation to protect him, for we dislike to break our pact with you, but we deny Abu Bakr the right to announce his act publicly." Ibn Ad-Daghina went to Abu- Bakr and said, ("O Abu Bakr!) You know well what contract I have made on your behalf; now, you are either to abide by it, or else release me from my obligation of protecting you, because I do not want the 'Arabs hear that my people have dishonored a contract I have made on behalf of another man." Abu Bakr replied, "I release you from your pact to protect me, and am pleased with the protection from Allah."

At that time the Prophet (ﷺ) was in Mecca, and he said to the Muslims, "In a dream I have been shown your migration place, a land of date palm trees, between two mountains, the two stony tracts." So, some people migrated to Medina, and most of those people who had previously migrated to the land of Ethiopia, returned to Medina. Abu Bakr also prepared to leave for Medina, but Allah's Messenger (ﷺ) said to him, "Wait for a while, because I hope that I will be allowed to migrate also." Abu Bakr said, "Do you indeed expect this? Let my father be sacrificed for you!" The Prophet (ﷺ) said, "Yes." So Abu Bakr did not migrate for the sake of Allah's Messenger (ﷺ) in order to accompany him. He fed two she-camels he possessed with the leaves of As-Samur tree that fell on being struck by a stick for four months.

One day, while we were sitting in Abu Bakr's house at noon, someone said to Abu Bakr, "This is Allah's Messenger (ﷺ) with his head covered coming at a time at which he never used to visit us before." Abu Bakr said, "May my parents be sacrificed for him. By Allah, he has not come at this hour except for a great necessity." So Allah's Messenger (ﷺ) came and asked permission to enter, and he was allowed to enter. When he entered, he said to Abu Bakr. "Tell everyone who is present with you to go away." Abu Bakr replied, "There are none but your family. May my father be sacrificed for you, O Allah's Messenger (ﷺ)!" The Prophet (ﷺ) said, "i have been given permission to migrate." Abu Bakr said, "Shall I accompany you? May my father be sacrificed for you, O Allah's Messenger (ﷺ)!" Allah's Messenger (ﷺ) said, "Yes." Abu Bakr said, "O Allah's Messenger (ﷺ)! May my father be sacrificed for you, take one of these two she-camels of mine." Allah's Messenger (ﷺ) replied, "(I will accept it) with payment." So we prepared the baggage quickly and put some journey food in a leather bag for them. Asma, Abu Bakr's daughter, cut a piece from her waist belt and tied the mouth of the leather bag with it, and for that reason she was named Dhat-un-Nitaqain (i.e. the owner of two belts).

Then Allah's Messenger (ﷺ) and Abu Bakr reached a cave on the mountain of Thaur and stayed there for three nights. 'Abdullah bin Abi Bakr who was intelligent and a sagacious youth, used to stay (with them) aver night. He used to leave them before day break so that in the morning he would be with Quraish as if he had spent the night in Mecca. He would keep in mind any plot made against them, and when it became dark he would (go and) inform them of it. 'Amir bin Fuhaira, the freed slave of Abu Bakr, used to bring the milch sheep (of his master, Abu Bakr) to them a little while after nightfall in order to rest the sheep there. So they always had fresh milk at night, the milk of their sheep, and the milk which they warmed by throwing heated stones in it. 'Amir bin Fuhaira would then call the herd away when it was still dark (before daybreak). He did the same in each of those three nights. Allah's Messenger (ﷺ) and Abu Bakr had hired a man from the tribe of Bani Ad-Dail from the family of Bani Abd bin Adi as an expert guide, and he was in alliance with the family of Al-'As bin Wail As-Sahmi and he was on the religion of the infidels of Quraish. The Prophet (ﷺ) and Abu Bakr trusted him and gave him their two she-camels and took his promise to bring their two she camels to the cave of the mountain of Thaur in the morning after three nights later. And (when they set out), 'Amir bin Fuhaira and the guide went along with them and the guide led them along the sea-shore.

الحمدلله

 

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் கூறிய ஹிஜ்ரத் சம்பவம்

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِ يمِ

அல்-பராஃ பின் ஆஸிப் (ரழி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்:

அபூபக்ர் (ரழி) அவர்கள் (என் தந்தை) ஆஸிப் அவர்களிடமிருந்து ஒரு சேணத்தை பதிமூன்று திர்ஹம்களுக்கு வாங்கினார்கள். பிறகு அபூபக்ர் (ரழி) ஆஸிப் அவர்களிடம், "அல்-பராஃவிடம் இதை என் வீட்டிற்குச் சுமந்து வரச் சொல்லுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அதற்கு அவர், "இல்லை! அல்லாஹ் வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (ஹிஜ்ரத் செய்ய) வெளியேறியபோது, நீங்களும் அவர்களுடன் இருந்தீர்களே, அப்போது நீங்கள் என்ன செய்தீர் கள் என்று எங்களுக்கு அறிவிக்கும் வரை (அவர் இதைச் சுமந்து செல்ல அனுமதிக்க மாட்டேன்)" என்றார். 

அபூபக்ர் (ரழி) கூறினார்கள்: "நாங்கள் வெளியே றினோம். இரவில் பயணித்தோம். எங்கள் பகலை யும் இரவையும் விரைவுபடுத்தினோம் (அதாவது, பகலிலும் இரவிலும் விரைந்து சென்றோம்). நண்பகல் நேரம் வந்ததும் (சூரியன் உச்சியில் நின்று வெயில் கடுமையாக இருந்தபோது), நிழல் தேடுவதற்கு ஏதேனும் இடம் உள்ளதா என்று நான் (சுற்றிலும்) பார்த்தேன். ஒரு பாறையைக் கண் டேன். அதனிடம் சென்றேன். அதில் சிறிதளவு நிழல் எஞ்சியிருந்தது. நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களுக்காக (அந்த இடத்தைச்) சமப் படுத்தி, ஓர் ஆடையை (ஃபர்வா எனும் தோல் விரிப்பை) விரித்து, 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! படுத்து ஓய்வெடுங்கள்' என்று கூறினேன். அவர்கள் படுத்துக்கொண்டார்கள். 

எங்களைத் தேடி யாராவது வருகிறார்களா என்று பார்க்க நான் வெளியே சென்றேன். அப்போது நான் ஆடு மேய்க்கும் ஒருவனைக் கண்டேன். 'சிறுவனே, நீ யாருக்குச் சொந்தமானவன்?' என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், 'குறைஷிகளில் ஒரு மனிதருக்கு' என்று (குறிப்பிட்டு) அவரது பெயரைச் சொன்னான். நான் அவரைத் தெரிந்திருக்கிறேன். நான், 'உன் ஆடுகளில் பால் உள்ளதா?' என்று கேட்டேன். அவன், 'ஆம்' என்றான். நான், 'எனக்காகக் கொஞ்சம் பால் கறப்பாயா?' என்று கேட்டேன். அவன், 'ஆம்' என்றான்.

நான் அவனுக்குக் கட்டளையிட்டேன்; அவன் ஒரு ஆட்டைப் பிடித்தான். பின்னர் அதன் மடியிலிருந்து தூசியைத் தட்டிவிடுமாறும், பிறகு தன் கைகளிலிருந்து தூசியைத் தட்டிவிடுமாறும் அவனிடம் சொன்னேன். என்னிடம் ஒரு சிறிய தோல் பாத்திரம் (இதாவா) இருந்தது; அதன் வாயில் ஒரு துணி சுற்றப்பட்டிருந்தது. அவன் எனக்காகச் சிறிதளவு பாலைக் கறந்தான். (நான் பாலைக் கறந்த) பாத்திரத்தின் அடிப்பகுதி குளிர்வடைவதற்காக நான் அதன் மீது தண்ணீரை ஊற்றினேன் (அதாவது, பாத்திரத்தின் வெளிப்புறத்தில் தண்ணீரை ஊற்றினேன்).

பிறகு நான் அதை அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் கொண்டு வந்தேன். நான் அவர்களை அடைந்தபோது, அவர்கள் விழித்திருந்தார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, அருந்துங்கள்' என்றேன். அவர்கள் நான் திருப்தியடையும் வரை அருந்தினார்கள். பிறகு நான், 'பயணத்தைத் தொடங்கும் நேரம் வந்துவிட்டதா?' என்று கேட்டேன். எனவே நாங்கள் புறப்பட்டோம். (எங்களைத் தேடும்) மக்கள் எங்களைப் பின்தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் சுராக்கா பின் மாலிக் பின் ஜுஃஷும் என்பவரைத் தவிர வேறு யாரும் எங்களை நெருங்கவில்லை; அவர் தனது குதிரையில் வந்து கொண்டிருந்தார்.

நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! துரத்தி வருபவர் நம்மை நெருங்கிவிட்டார்' என்று கூறினேன். அதற்கு அவர்கள், **'லா தஹ்ஸன் இன்னல்லாஹ மஅனா'** (கவலைப்படாதீர், நிச்சயமாக அல்லாஹ் நம்முடன் இருக்கிறான்) (இது அல்குர்ஆன் 9:40 வசனத்தின் ஒரு பகுதி) என்று கூறினார்கள். அவர் எங்களுக்கு மிக அருகில், அதாவது எங்களுக்கும் அவருக்கும் இடையில் ஒன்று அல்லது இரண்டு அல்லது மூன்று ஈட்டிகள் அளவு தூரம் இருந்தபோது, நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே! துரத்தி வருபவர் நம்மைப் பிடித்துவிட்டார்' என்று கூறி அழுதேன்.

அதற்கு அவர்கள், 'ஏன் அழுகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'அல்லாஹ்வின் மீதாணையாக! நான் எனக்காக அழவில்லை; மாறாக உங்களுக்காகவே அழுகிறேன்' என்றேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனுக்கு எதிராகப் பிரார்த்தனை செய்து, **'அல்லாஹும்மக்ஃபினாஹு பிமா ஷிஃத்'** (யா அல்லாஹ்! நீ நாடிய விதத்தில் அவனிடமிருந்து எங்களைக் காப்பாற்றுவாயாக!) என்று கூறினார்கள். உடனே திடமான அந்த பூமியில் அவனது குதிரையின் கால்கள் அதன் வயிறு வரை புதைந்தன. அவன் அதிலிருந்து கீழே குதித்தான்.

அவன், 'முஹம்மதே! இது உங்களின் வேலை என்பதை நான் அறிவேன். எனவே நான் இருக்கும் இந்த (ஆபத்தான) நிலையிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுமாறு அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, எனக்குப் பின்னால் உங்களைத் தேடி வருபவர் களிடம் (பாதை மாறிச் செல்லுமாறு கூறி) உண்மையை மறைத்து விடுவேன். இதோ என் அம்புக்கூடு; இதிலிருந்து ஒரு அம்பை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் இன்னின்ன இடத்தில் என்னுடைய ஒட்டகங்களையும் ஆடுகளையும் கடந்து செல்வீர்கள்; அவற்றிலிருந்து உங்களுக்குத் தேவையானதை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று கூறினான். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'எனக்கு அதன் தேவை இல்லை' என்று கூறினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் அவனுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள்; அவன் விடுவிக்கப்பட்டான். அவன் தன் தோழர்களிடம் திரும்பிச் சென்றான். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களும் நானும் மதீனாவை அடையும் வரை தொடர்ந்து சென்றோம். அங்கே மக்கள் அவர்களைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் சாலை களிலும் வீடுகளின் மேல்தளங்களிலும் வெளியே வந்தனர். பணியாளங்களும் சிறுவர்களும் பாதையில் திரண்டு, 'அல்லாஹு அக்பர்! அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) வந்துவிட்டார்கள்! முஹம்மது (ஸல்) வந்துவிட்டார்கள்!' என்று முழங்கினார்கள்.

மக்கள் தங்களில் யாருடைய வீட்டில் அவர் தங்குவார்கள் என்று போட்டியிட்டனர். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், 'இன்றிரவு நான் அப்துல் முத்தலிப்பின் தாய்வழி உறவினர்களான பனூ நஜ்ஜார் கோத்திரத்தாருடன் தங்குவேன்; அதன் மூலம் அவர்களைக் கௌரவிப்பேன்' என்று கூறினார்கள். மறுநாள் காலையில், அவர்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட இடத்திற்கு (அல்லாஹ்வின் கட்டளைப்படி) சென்றார்கள்.

அல்-பராஃ பின் ஆஸிப் (ரழி) அவர்கள் மேலும் கூறினார்கள்: முஹாஜிரீன்களில் எங்களிடம் முதலில் வந்தவர் பனூ அப்தித்-தார் குலத்தைச் சார்ந்த முஸ்அப் பின் உமைர் அவர்களாவார். பிறகு பனூ ஃபிஹ்ர் குலத்தைச் சார்ந்த பார்வை யற்ற இப்னு உம்மி மக்தூம் அவர்கள் வந்தார்கள். பிறகு உமர் பின் அல்-கத்தாப் அவர்கள் இருபது சவாரி வீரர்களுடன் எங்களிடம் வந்தார்கள். நாங்கள், 'அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர் களுக்கு என்ன ஆனது?' என்று கேட்டோம். அதற்கு அவர்கள், 'அவர்கள் எனக்குப் பின்னால் வருகிறார்கள்' என்றார்கள். பிறகு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வந்தார்கள்; அவர்களுடன் அபூபக்ர் (ரழி) அவர்களும் இருந்தார்கள்.

அல்-பராஃ (ரழி) அவர்கள் கூறினார்கள்: நான் 'அல்-முஃபஸ்ஸல்' (எனும் குர்ஆன்) அத்தியா யங்களில் பலவற்றை மனனம் செய்த பிறகே அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் (மதீனா) வந்தார்கள். [ஸஹீஹ் [புகாரி 3615 மற்றும் முஸ்லிம் 2009] முஸ்னது அஹ்மத் : 3]

 الحمدلله

 

 

   The narration of  Abu Bakkr (RA) about a part of Hijra:

وبركاتة السلام عليكم ورحمة الله 

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِيمِ

It was narrated that al-Bara' bin 'Azib said:

Abu Bakr (RA) bought a saddle from ‘Azib for thirteen dirhams, then Abu Bakr (RA) asked to 'Azib. “Tell al-Bara to carry it to my house.” He said: “No, not until you tell us what happened when the Messenger of Allah (SAW) went out and you were with him”. Abu Bakr (RA) said: We started our journey at the beginning of the night and we hastened for one day and one night, until it was midday. I looked into the distance to see whether there was anywhere to seek shade, and I saw a rock, so I went to it and it had a little shade. I smoothed the ground for the Messenger of Allah (SAW) and spread a garment of camel hair for him, and said: ‘Lie down and rest, O Messenger of Allah. So he lay down’, and I went out to see if I could spot anyone looking for us. Then I saw a shepherd and I said: ‘Who do you belong to, O boy?’ He said: ‘To a man of Quraish. He mentioned his name and I recognised’. I said: ‘Is there any milk in your sheep?’ He said:” Yes”. I asked: ‘Will you milk some for me?’ He said: ‘Yes’. I told him to do that, so he caught a sheep, then I told him to brush the dust from its teat, then to brush the dust off his hands. I had a small vessel with me on the neck of which was a cloth. He milked a little bit of milk for me and I poured it into the vessel until it cooled down. 

Then I came to the Messenger of Allah (SAW). When I reached him, he had already woken up. I said: ‘Drink, O Messenger of Allah’. He drank until I was pleased, then I said: Is it time to move on? So we moved on and the people were coming after us but none of them caught up with us except Suraqah bin Malik bin Ju'shum, who was riding a horse of his, I said: ‘O Messenger of Allah, someone has caught up with us’. He said: `Do not be afraid, for Allah is with us.` When he got close to us, and there was no more between us and him then the length of a spear or two or three spears, I said: “O Messenger of Allah, this pursuer has caught up with us, and I wept”. He said: `Why are you weeping? ` I said: “I am not weeping for myself; rather I am weeping for you”. The Messenger of Allah (SAW) prayed against him [the pursuer] and said: “O Allah, protect us from him by whatever means You will.” Then his horse's legs sank into the solid ground up to its belly, and he fell off it. He said: “O Muhammad, I know that this is because of you; pray to Allah to save me from my predicament, and by Allah I shall divert away from you any one who is behind me of those who are seeking you. Here is my quiver, take one arrow. You are going to pass by some camels and sheep of mine in such and such a place, take whatever you need from there”. The Messenger of Allah (SAW) said: `I have no need of it '.   The Messenger of Allah (SAW) prayed for him and he was released, and he went back to his companions. The Messenger of Allah (SAW) and I continued on our way until we came to Madinah, where the people met him. They came out on the road and on the roofs, and a lot of servants and children crowded the road saying: Allahu Akbar, the Messenger of Allah (SAW) has come, Muhammad has come. The people disputed as to who he would stay with. The Messenger of Allah (SAW) said: `Tonight I will stay with Banun-Najjar, the maternal uncles of 'Abdul-Muttalib, to honour them thereby.” The next morning, he went where he was instructed. Al-Bara' bin 'Azib said: The first of the Muhajireen to come to us was Mus'ab bin 'Umair, the brother of Banu 'Abdud-Dar. Then Ibn Umm Maktoom, the blind man and brother of Banu Fihr, came to us. Then 'Umar bin al-Khattab, came to us with twenty riders and we said: What happened to the Messenger of Allah (SAW)? He said: He is behind me. Then the Messenger of Allah (SAW) came and Abu Bakr (RA) was with him. Al-Bara said: the Messenger of Allah (SAW) did not come until I had read some soorahs from al-Mufassal [Al-Mufassal is that portion of the Qur'an which goes from Qaf to an-Nas].  [Sahih Bukhari, 3615 and Muslim. 2009] 

الحمدلله

 

 

கேள்வி: எது மனிதனை அல்லாஹீதாலாவிடம் உயர்த்தும்?

السلام عليكم ورحمة الله وبركاتة

بِسْمِ ٱللَّٰهِ ٱلرَّحْمَٰنِٱلرَّحِيمِ

அல்லாஹுதாலா குர்ஆனில் கூறுகிறான், “நிச்சயமாக, நாம் மனிதனை மிக அழகிய அமைப்பில் படைத்தோம்; பின்னர் அவனைத் (அவன் செயல்களின் காரணமாக) தாழ்ந்தவர்களில் மிகத் தாழ்ந்தவனாக ஆக்கினோம்”. [95:4]

பின்வரும் 9 வசனங்களில் அல்லாஹ் திருக்குர்ஆனில் மனிதன் மிக்க நன்றி கெட்டவனாக இருக்கின்றான் என்று கூறுகிறான்:

அவன்தான் உங்களை வாழச் செய்கிறான்; பிறகு அவனே மரணம் அடையச் செய்கிறான். அதன் பின்னர் அவனே உங்களை உயிர்ப்பிப்பவன் (எனினும்) நிச்சயமாக மனிதன் நன்றிகெட்டவனாக இருக்கிறான். [22:66]

(இவையன்றி) நீங்கள் அவனிடம் கேட்ட யாவற்றிலிருந் தும் அவன் உங்களுக்குக் கொடுத்தான்; அல்லாஹ்வின் அருட்கொடைகளை நீங்கள் கணிப்பீர்களாயின் அவற்றை நீங்கள் எண்ணி முடியாது! நிச்சயமாக மனிதன் மிக்க அநியாயக்காரனாகவும், மிக்க நன்றி கெட்டவனாகவும் இருக்கின்றான். [14:34].

இன்னும் அவனே உங்களுக்குச் செவிப்புலனையும், பார்வைகளையும், இதயங்களையும் படைத்தவன்; மிகக் குறைவாகவே அவனுக்கு நீங்கள் நன்றி செலுத்துகிறீர்கள். [23:78]

அவன்தான் உங்களுக்கு இரவை ஆடையாகவும், நித்திரையை இளைப்பாறுதலாகவும் ஆக்கியிருக்கின்றான்; இன்னும், அவனே பகலை உழைப்பிற்கு ஏற்றவாறு ஆக்கியிருக்கிறான். இன்னும், அவன்தான் தன்னுடைய கிருபை (மழை)க்கு முன்னே காற்றுகளை நன்மாராயமாக அனுப்பி வைக்கின்றான்; மேலும், (நபியே!) நாமே வானத்திலிருந்து தூய்மையான நீரையும் இறக்கி வைக்கிறோம். இறந்து போன பூமிக்கு அதனால் உயிர் அளிக்கிறோம்; நாம் படைத்துள்ளவற்றிலிருந்து கால் நடைகளுக்கும், ஏராளமான மனிதர்களுக்கும் அதை பருகும்படிச் செய்கிறோம். அவர்கள் படிப்பினை பெறுவதற்காக அவர்களுக்கு இதனை (குர்ஆனை) நாம் தெளிவு படுத்துகிறோம். மனிதர்களில் பெரும்பாலோர் நன்றி கெட்டவராகவே இருக்கின்றனர். [25:47-50]

இன்னும், கடலில் உங்களை ஏதேனும் துன்பம் தீண்டினால், அவனையன்றி நீங்கள் (தெய்வங்கள் என) எவற்றை அழைத்துக் கொண்டிருந்தீர்களோ, அவையாவும் மறைந்து விடும்; எனினும் (அல்லாஹ்) உங்களை ஈடேற்றிக் கரையளவில் கொண்டு வந்து சேர்க்கும் பொழுது நீங்கள் (அவனைப்) புறக்கணித்து விடுகிறீர்கள் - இன்னும், மனிதன் மகா நன்றி  மறப்பவனாகவே இருக்கின்றான். [17:67]

இன்னும், நிச்சயமாக நம்முடைய ரஹ்மத்தை - நல்லருளை மனிதர்கள் சுவைக்கும்படிச் செய்தால், அது கண்டு அவர்கள் மகிழ்கிறார்கள்; ஆனால் அவர்களுடைய கைகள் முற்படுத்தியுள்ள (பாவத்தின் காரணத்)தால் அவர்களுக்குத் தீங்கு நேரிட்டால் - நிச்சயமாக மனிதன் நன்றி கெட்டு மாறு செய்பவனாக இருக்கின்றான். [42:48]

இன்னும், அவர்கள் அவனுடைய அடியார்களில் ஒரு பகுதியினரை அவனுக்கு(ப் பெண் சந்ததியை) ஆக்குகிறார்கள்; நிச்சயமாக மனிதன் பகிரங்கமான பெரும் நன்றி கெட்டவனாக இருக்கின்றான். [43:15]

நிச்சயமாக, மனிதன் தன் இறைவனுக்கு நன்றி கெட்ட வனாக இருக்கின்றான். அன்றியும், நிச்சயமாக அவனே இதற்குச் சாட்சியாகவும் இருக்கின்றான். இன்னும், நிச்சயமாக அவன் பொருளை நேசிப்பதில் அளவு கடந்தே இருக்கின்றான். [100:6-8]

அல்லாஹீதாலா இதை விரும்பவில்லை என்பதை கீழ்கண்ட வசனம் எடுத்துக்காட்டுகிறது. ,"(நன்றி கெட்ட மனிதன்) அழிவானாக! எவ்வளவு நன்றி மறந்தவனாக அவன் இருக்கின்றான்!" [80:17]

மேலும் மனிதன் பெருமை கொள்பவனாக இருக்கின்றான்:

நாம் நம்மிடமிருந்து நற்கிருபையை மனிதன் சுவைக்கும் படிச் செய்து; பின்பு அதனை அவனை விட்டும் நாம் நீக்கி விட்டால், நிச்சயமாக அவன் நிராசைப்பட்டு பெரும் நன்றி கெட்டவனாகி விடுகின்றான். அவனுக்கு ஏற்பட்ட துன்பத் திற்குப் பின், நாம் அருட்கொடைகளை அவன் அனுபவிக் கும் படிச் செய்தால், “என்னை விட்டுக் கேடுகள் எல்லாம் போய்விட்டன” என்று நிச்சயமாகக் கூறுவான்; நிச்சயமாக அவன் பெருமகிழ்ச்சியும் பெருமையும் கொள்பவனாக இருக்கின்றான். [11:9 &10]

மனிதன் அநியாயம் செய்பவனாகவும், அறிவிலியாகவும் இருக்கின்றான்:

நிச்சயமாக வானங்களையும், பூமியையும், மலைகளையும் (நம் கட்டளைகளான) அமானிதத்தை சுமந்து கொள்ளுமாறு எடுத்துக் காட்டினோம்; ஆனால் அதைச் சுமந்து கொள்ள மறுத்தன;அதைப் பற்றி அவை அஞ்சின;ஆனால் மனிதன் அதைச் சுமந்தான்; நிச்சயமாக மனிதன் (தனக்குத்தானே) அநியாயம் செய்பவனாகவும், அறிவிலியாகவும் இருக்கின்றான். [33:72]

மனிதன் அவசரக்காரனாக இருக்கின்றான்:

மனிதன், நன்மைக்காக பிரார்த்தனை செய்வது போலவே (சில சமயம்) தீமைக்காகவும் பிரார்த்திக்கின்றான்; (ஏனென்றால்) மனிதன் அவசரக்காரனாக இருக்கின்றான். [17:11]

மனிதன் அவசரக்காரனாகவே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றான்; விரைவில் (வேதனைக்கான) என் அத்தாட்சிகளை உங்களுக்குக் காண்பிப்பேன்; ஆகவே நீங்கள் அவசரப் படாதீர்கள். [21:37]

இன்னும் எவர் மறுமையை நாடி அதற்காகத் தக்க பிரயாசையுடன், முஃமினாகவும் இருந்து முயல்கின்றாரோ, அ(த்தகைய)வர்களின் முயற்சி (அல்லாஹ்விடத்தில் நற்கூலிக்குரியதாக) ஏற்றுக் கொள்ளப்படும். [17:19]

மனிதன் உலோபியாகவே இருக்கின்றான்:

“என்னுடைய இறைவனின் (ரஹ்மத்து என்னும்) அருள் பொக்கிஷங்களை நீங்கள் சொந்தப்படுத்திக் கொண்டு இருப்பீர்களானாலும், அவை செலவாகி விடுமோ என்ற பயத்தினால், நீங்கள் (அவற்றைத்) தடுத்துக்கொள்வீர்கள் - மேலும், மனிதன் உலோபியாகவே இருக்கின்றான்” என்று (நபியே!) நீர் கூறும். [17:100]

வழிகாட்டிய பொழுதும் மனிதன் தர்க்கம் செய்பவனாகவே இருக்கின்றான்:

இன்னும், நிச்சயமாக நாம் இந்த குர்ஆனில் ஒவ்வோர் உதாரணத்தையும் மனிதர்களுக்காக விளக்கியுள்ளோம். எனினும் மனிதன் அதிகமாகத் தர்க்கம் செய்பவனாகவே இருக்கின்றான். [18:54]

அல்லாஹ் சுப்ஹானஹுதாலா கூறுவது போல், “நிச்சயமாக, நாம் மனிதனைச் சிரமத்தில் படைத்தோம்” [90:4], மனிதன் தான் எப்போதும் மகிழ்ச்சி யற்றவனாகவும், சுமையுற்ற வனாகவும், எப்போதும் துன்பத்தில் இருப்பவனாகவும் உணர்கிறான்.  மனிதன் தனது ஐந்து கடமைகளையும் நிறை வேற்றி,  பின்வருபனவற்றையும் செய்ய வேண்டும்:

★ தன்னை படைத்தவனை தீவிரமாக வணங்தல்,

★ தனது படைப்பாளனுக்கு நன்றி செலுத்துதல்,

★ பணிவுடன் இருத்தல்,

★ பொறுமையுடன் இருத்தல்,

★ நம்பிக்கையில் உறுதியுடன்  இருத்தல்,

★ தற்பெருமை பேசுவதைத் தவிர்த்தல்,

★ அல்லாஹ்வின் விருப்பத்திற்குக் கட்டுப்படுதல்,

★ இஸ்திஃபார் செய்தல் [பாவங்கள், தவறுகள் போன்றவற்றிற்காக வருந்துதல் மற்றும் மன்னிப்புக் கோருதல்],

★ அல்லாஹ்வின் கருணை யையும் மன்னிப்பையும் கோருதல்,

★ பணத்தை மட்டுமல்ல, அல்லாஹ் கொடுத்த மற்ற அனைத்தையும் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளுதல், மற்றும்

★ அமைதியைப் பரப்புதல்!

இதனால் அவன் இரு உலகங்களிலும் அமைதி, வெற்றி மற்றும் உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெறலாம்.

الحمدلله